نمک

(به مهاجران غريبي كه در راه استراليا قطره قطره دريا شدند)

ملوان هاي عبوس دشنام مي دهند

گزمه ها خواب آلود وخمارند

كوسه ها بو مي كشند

«كشتي نشستگانيم

اي بادشرطه برخيز!»

**

کشتی، چون ظرف ارباب معابد

لبريز از انگورهاي رسيده

به پيشگاه خدايان

تن به دريا مي سپارد.

**

سهم تو ازتشنگي

به گستره آبي است

كه بين تو وشرقي ترين جزيره ذهنت

فاصله انداخته است

اما هيچ كس

 مسابقه كوسه ها را

در آب هاي آزاد

داوري نمي كند.

**

آب كه از سر گذشت

حتي مسیح

به جزيره كريسمس نخواهد رسید.

اين مقاله را چندسال پيش نوشته بودم. يك بار در روزنامه جمهوري با اندكي تغيير از سوي دست اندركاران آن روزنامه(حذف چندسطر از آغاز وتبديل تاريخ هاي ميلادي به خورشيدي) چاپ شد. البته! درهمين وبلاگ نمك هم گذاشته شده بود. يك بار از سوي يك وبلاگ نويس قاپيده! وبه نام خودش در انترنت منتشرشد. با اين حال به مناسبت نشست كشورهاي غيرمتعهد درتهران، براي آن دسته از دوستاني كه نخوانده اند يا تمايل به خواندن دوباره اين نوشته دارد با اندكي اضافات و اصلاحات، دوباره گذاشته مي شود.